[back]    Ze is nu eenmaal een laattwintigste eeuwse, vrouwelijke schilder, met de Moderne Kunst die over haar schouders meekijkt en die desondanks gelooft in de mogelijkheden van het realistische schilderij en de kracht van 'oude' beelden. De ogenschijnlijke anachronismen die haar schilderijen zijn, vormen perfecte kleine domeinen waar de onontkoombaarheden van deze tijd niet zozeer voor even vergeten kunnen worden, maar waar ze, soms ongemakkelijk, soms misleidend, geconfronteerd worden met precisie, overgave, concentratie en stilte.



Margriet Kemper, 1998